Pau Casals

 

Músico catalán (O Vendrell, Tarragona, 1876 - San Juan de Porto Rico, 1973).
 
O seu pai, Carlos Casals, era profesor de música, organista da igrexa parroquial e director do coro A Lira. A súa nai, Pilar Defilló, era oriúnda de Porto Rico pero de ascendencia catalá. Puido afirmarse que mentres P. Casals aprendía a falar, o seu pai xa lle ensinaba solfexo, piano e violín. Ingresou na escolanía ao cinco anos de idade, cantando no coro da igrexa. Ao seis anos de idade compuxo unha mazurca, que dedicou ao seu padriño, e ao nove anos xa suplía ao seu pai na igrexa, tocando o órgano da igrexa de Vendrell, colaborando, posteriormente, na composición duns Pastorets (Pastorciños) que, durante moitos anos, foron cantados cada Nadal en Vendrell.
 
O seu futuro foi discutido na familia cando P. Casals cumpriu os doce anos de idade. O pai pretendía que o seu fillo fose carpinteiro, pero a nai decidiu que fose músico. Estudou na escola municipal de Música. Ao celebrarse o primeiro exame, P. Casals expuxo xa a súa propia revolución. Nun só ano aprobou todos os cursos de solfexo e o catro primeiros de piano. Iso sorprendeu ao xurado e outorgoulle o primeiro premio.
 
Para gañarse a vida tocaba os seus instrumentos nun conxunto na barriada barcelonesa de Graza. Tiña entón catorce anos de idade. Isaac Albéniz estivo alí unha noite e quedou tan impresionado ao ouvirlle que, alí mesmo, redactoulle e escribiu unha carta de recomendación para o conde de Murphy, protector dos artistas músicos e compositores, secretario da raíña rexente María Cristina.
Durante aquela época descubriu a Juan Sebastián Bach. Buscando música para interpretala descubriu un caderno usado: Seis suites para violoncelo só de J. S. Bach. Estudouna o só, en segredo, durante doce anos. Ao interpretala, posteriormente, nos países de Europa central, foi consagrado como ?o mellor violonchelista do mundo?. Deu un concerto no Ateneo.
Ao dezasete anos de idade trasladouse, coa súa nai, a Madrid. O conde de Murphy presentoulle á raíña rexente. Dúas veces por semana tiña que ir a palacio para facer música. Tocaba o violoncelo para a raíña e os seus invitados, en tríos ou cuartetos, ás veces tamén como solista, acompañado ao piano pola propia raíña. Tamén tocaba o piano a catro mans coa raíña.
 
Chegou a Bruxelas ao dezanove anos de idade, cunha carta de recomendación do conde de Murphy. Aos vinte e tres anos decidiu regresar a París . O seu debut alí tivo lugar en 1899. A partir de entón iniciou unha carreira de triunfos cada vez máis importantes. Foron corenta anos de éxitos ininterrompidos, ata que se iniciou a Segunda Guerra Mundial. Pau Casals foi un artista sensible, profundo. Non descoidaba nin o máis insignificante detalle, sabendo dar o relevo adecuado, con tacto e con ciencia. Sempre era expresivo.
Consideróuselle un dos máis destacados instrumentistas do século XX. Posuía un equilibrio perfecto. Nos tempos lentos (longos, adaxios, lentos), o artista parecía actuar só e unicamente para si mesmo, alleo por completo a todo canto lle rodeaba.